Bezpieczeństwo opakowań żywności

Zawartość norm higieny opakowań żywności jest niedoskonała

( 1) Materiały opakowaniowe do żywności prozdrowotnej nie mają obecnie ujednoliconych krajowych norm dotyczących właściwości użytkowych materiałów opakowaniowych do żywności prozdrowotnej, a jedynie w przypadku niewielkiej liczby produktów obowiązują standardowe przepisy, takie jak elastyczne opakowania z tworzyw sztucznych do pakowania w folię kompozytową, torbę, suchą mieszankę do wytłaczania, wskaźniki pozostałości rozpuszczalników w odpowiednich przepisach.

(2) Większość norm higienicznych dotyczących materiałów opakowaniowych do żywności nie ma obecnie zastosowania do coraz większej liczby rodzajów opakowań żywności. W celu wykrycia pozostałości rozpuszczalników, różne kraje mają określone cele w zakresie ich przepisów. W GB/T10004 - 2008, dotyczącym opakowań z folii kompozytowych z tworzyw sztucznych, torebek i suchych mieszanek do wytłaczania, główne przepisy dotyczące standardowej ilości pozostałości rozpuszczalnika nie przekraczają 5 mg/m2, ale nie określono, jakiego rodzaju rozpuszczalnika, w zakresie 5 mg/m2, wszystkie rodzaje ilości rozpuszczalnika również nie wprowadzają bardziej szczegółowego podziału. Krajowa norma zdrowotna zakazuje również wykorzystywania odpadów z tworzyw sztucznych jako surowca do produkcji plastikowych pojemników na żywność. Istnieje jednak również większe zagrożenie związane z ukrywaniem szkodliwości, jakie stwarzają przemysłowe pojemniki na żywność z tworzyw sztucznych. Ze względu na zbyt luźny indeks indeksu normy dla pojemników z tworzyw sztucznych, krajowy komitet normalizacyjny pracuje obecnie nad aktualizacją i ulepszeniem prac normalizacyjnych.

(3) Większość norm dotyczących materiałów opakowaniowych nie ogranicza się jedynie do opisu wymagań dotyczących standardowego wykrywania pozostałości rozpuszczalników, takich jak opis kilku prostych wskaźników sensorycznych, takich jak: materiał opakowaniowy nie może mieć specyficznego zapachu, płyn do namaczania nie może mieć specyficznego zapachu itp., ale nie ma konkretnych wymagań dotyczących wskaźników ilościowych. W procesie produkcji opakowań żywności nieuniknione są pozostałości rozpuszczalników. W druku wklęsłym, materiałach kompozytowych z tworzyw sztucznych i procesie suchego łączenia rozpuszczalników, konieczne jest użycie dużej ilości rozpuszczalników organicznych, takich jak toluen, octan etylu i keton etylowy itp. Zgodnie z wymaganiami procesu, rozpuszczalnik w procesie produkcji powinien zostać odparowany, ale z różnych powodów w rzeczywistej produkcji zawsze będzie więcej lub mniej całkowicie lotnych rozpuszczalników, znanych jako rozpuszczalniki resztkowe. Rozpuszczalniki resztkowe to połączenie kilku rodzajów rozpuszczalników, zwykle gdy zawartość rozpuszczalników resztkowych poniżej pewnej wartości progowej jest niemożliwa do wyczucia przez ludzki zmysł węchu, ale przy wysokich pozostałościach rozpuszczalnika ludzkie zmysły mogą je wyczuć. Takie jak folia PVC (PVC) – wpływ na raka ma poważne konsekwencje w kraju. 《GB9681 – Norma zdrowotna dotycząca opakowań żywności z PVC z 1988 r., w której określono, że zawartość monomeru chlorku winylu jest mniejsza lub równa 1 mg na kilogram. Folia spożywcza z PVC zawiera monomer chlorku winylu, który przyczynia się do rakotwórczości u ludzi. Unia Europejska, Stany Zjednoczone i Japonia zakazały stosowania tego produktu w żywności. Aktualizowano go kilkakrotnie, ale głównie w celu zmiany niektórych z tych parametrów. Wydarzenia związane z folią spożywczą; Po raz kolejny ujawniono istotne normy obowiązujące w naszym kraju, co opóźnia prace. Dlatego materiały opakowaniowe do żywności są poddawane wykrywaniu pozostałości rozpuszczalników w celu opracowania wskaźnika ilościowego.