De veiligheid van voedselverpakkingen

De inhoud van de hygiënenorm voor voedselverpakkingen is onvolledig.

( 1) Er bestaat momenteel geen uniforme norm voor verpakkingsmaterialen voor gezonde voeding. Er zijn in eigen land geen uniforme, gestandaardiseerde prestatie-eisen geformuleerd voor verpakkingsmaterialen voor gezonde voeding. Slechts voor een klein aantal producten zijn er normen vastgesteld, zoals bijvoorbeeld voor flexibele verpakkingen in de GB/T10004-2008-norm voor kunststofcomposietfolie, zakken en droge extrusiecomposieten, met betrekking tot 'indicatoren voor oplosmiddelresiduen'.

(2) De meeste hygiënenormen voor voedselverpakkingsmateriaal zijn tegenwoordig niet meer van toepassing op steeds meer soorten voedselverpakkingen. Wat betreft de detectie van oplosmiddelresten, hanteren verschillende landen verschillende streefwaarden. In de norm GB/T10004 – 2008 voor kunststofcomposietfolie, -zakken en droge extrusiecomposieten voor verpakkingen, is de belangrijkste bepaling dat de hoeveelheid oplosmiddelresten niet meer dan 5 mg/m² mag bedragen, maar er wordt niet gespecificeerd om welk type oplosmiddel het gaat. Ook binnen dit bereik van 5 mg/m² wordt geen gedetailleerdere onderverdeling gemaakt van de verschillende soorten oplosmiddelen. De nationale gezondheidsnorm verbiedt ook het gebruik van afvalplastic als grondstof voor de productie van plastic voedselverpakkingen. Er is echter ook een grotere sluimer van schadelijke gevolgen, aangezien plastic voedselverpakkingen van industriële grondstoffen worden gemaakt. Omdat de norm voor plastic verpakkingen te ruim is, werkt de nationale normcommissie momenteel aan een herziening en verbetering van de norm.

(3) De meeste productnormen voor verpakkingsmaterialen beschrijven niet alleen de eisen voor de detectie van oplosmiddelresten aan de hand van enkele eenvoudige sensorische indicatoren, zoals dat het verpakkingsmateriaal geen vreemde geur mag hebben en dat de vloeistof waarin de verpakking is gedrenkt geen vreemde geur mag hebben, maar er worden geen specifieke kwantitatieve indicatoren gesteld. Bij de productie van voedselverpakkingen zijn onvermijdelijk oplosmiddelresten aanwezig. Bij het diepdrukproces van kunststofcomposieten en het droogproces van oplosmiddelen, is het nodig om veel organische oplosmiddelen te gebruiken, zoals tolueen, ethylacetaat en ethylketon. Volgens de proceseisen zouden deze oplosmiddelen tijdens de productie moeten verdampen, maar om verschillende redenen blijven er in de praktijk altijd meer of minder oplosmiddelen achter die niet volledig verdampt zijn. Deze staan ​​bekend als oplosmiddelresten. Oplosmiddelenresten zijn een combinatie van verschillende soorten oplosmiddelen. Meestal is de aanwezigheid ervan niet waarneembaar met de reukzin wanneer het gehalte aan oplosmiddelresten onder een bepaalde drempelwaarde ligt, maar een hoog gehalte aan oplosmiddelresten is wel waarneembaar met de reukzin. Zoals PVC (PVC) plasticfolie, heeft dit ernstige gevolgen gehad voor de kankerverwekkende werking ervan in eigen land. De gezondheidsnorm GB9681 uit 1988 voor PVC-verpakkingen voor levensmiddelen stelt specifiek dat het gehalte aan vinylchloride-monomeer minder dan of gelijk aan 1 mg per kilogram mag zijn. PVC-folie bevat vinylchloride-monomeer en kan daardoor kankerverwekkend zijn voor het menselijk lichaam. De Europese Unie, de Verenigde Staten en Japan hebben het gebruik van dit product voor levensmiddelen verboden. De norm is meerdere malen herzien, maar voornamelijk om enkele parameters aan te passen. De ontwikkelingen rondom PVC-folie hebben opnieuw aangetoond dat de relevante normen in ons land achterlopen. Daarom is het van cruciaal belang om een ​​kwantitatieve index te ontwikkelen voor de detectie van oplosmiddelresten in voedselverpakkingsmaterialen.