ایمنی بسته‌بندی مواد غذایی

محتوای استاندارد بهداشت بسته‌بندی مواد غذایی ناقص است

(1) مواد بسته‌بندی مواد غذایی سالم در حال حاضر هیچ استاندارد واحدی در داخل کشور ندارند، نه فرمول واحدی برای عملکرد استاندارد مواد بسته‌بندی مواد غذایی سالم وجود دارد و فقط در تعداد کمی از محصولات، مانند بسته‌بندی انعطاف‌پذیر GB/T10004 - 2008، فیلم کامپوزیت پلاستیکی بسته‌بندی، کیسه، ترکیب اکستروژن خشک، شاخص‌های باقیمانده حلال در مقررات مربوطه رعایت می‌شود.

(2) اکثر استانداردهای بهداشتی مواد بسته‌بندی مواد غذایی در حال حاضر در انواع مختلف بسته‌بندی مواد غذایی قابل اجرا نیستند. برای تشخیص باقیمانده حلال، کشورهای مختلف اهداف خود را در مورد مفاد آن تعیین کرده‌اند. در GB/T10004 - 2008 بسته‌بندی فیلم کامپوزیت پلاستیکی، کیسه، ترکیب اکستروژن خشک، مفاد اصلی در استاندارد مقدار باقیمانده حلال بیش از 5 میلی‌گرم در متر مربع نیست، اما مشخص نکرده است که چه نوع حلالی، در محدوده 5 میلی‌گرم در متر مربع، انواع مختلف مقدار حلال نیز تقسیم‌بندی دقیق‌تری انجام نمی‌دهند. استاندارد ملی بهداشت همچنین استفاده از پلاستیک‌های ضایعاتی را به عنوان ماده اولیه تولید ظروف پلاستیکی غذا ممنوع می‌کند. اما پنهان‌سازی بیشتر آسیب، از مواد اولیه صنعتی ساخته شده است ظروف پلاستیکی غذا. برای محدودیت شاخص استاندارد ظروف پلاستیکی خیلی سست، کمیته استاندارد ملی در حال حاضر در حال به‌روزرسانی و بهبود کار استاندارد است.

(3) اکثر استانداردهای محصولات مواد بسته‌بندی نه تنها بخشی از الزامات تشخیص باقیمانده حلال هستند، بلکه برخی از شاخص‌های حسی ساده مانند اینکه مواد بسته‌بندی نباید بوی خاصی داشته باشند، مایع خیسانده شده در بسته‌بندی نباید بوی خاصی داشته باشد و غیره را نیز در بر می‌گیرند، اما هیچ الزام کمی خاصی برای شاخص‌ها مطرح نشده است. در فرآیند تولید، وجود حلال‌های باقیمانده در بسته‌بندی مواد غذایی اجتناب‌ناپذیر است. در چاپ گراور، مواد کامپوزیت پلاستیکی و فرآیند ترکیب خشک حلال، نیاز به استفاده از مقدار زیادی حلال آلی مانند تولوئن، اتیل استات و اتیل کتون و غیره وجود دارد. مطابق با الزامات فرآیند، حلال در فرآیند تولید باید تبخیر شود، اما به دلایل مختلف در تولید واقعی، همیشه کم و بیش حلال کاملاً فرار وجود نخواهد داشت که به عنوان حلال‌های باقیمانده شناخته می‌شود. حلال‌های باقیمانده ترکیبی از چندین نوع حلال هستند. معمولاً وقتی محتوای حلال‌های باقیمانده کمتر از یک مقدار آستانه خاص باشد، حس بویایی افراد نمی‌تواند وجود آن را احساس کند، اما اگر مقدار باقیمانده حلال زیاد باشد، حواس افراد می‌توانند آن را درک کنند. مانند PVC (پی‌وی‌سی) که پوشش پلاستیکی را به سرطان مبتلا می‌کند، پیامدهای شدیدی در داخل کشور ایجاد کرده است. 《GB9681— استاندارد سلامت محصولات قالب‌گیری PVC بسته‌بندی مواد غذایی مصوب سال ۱۹۸۸، «در مفاد خاص، میزان مونومر وینیل کلرید کمتر یا مساوی ۱ میلی‌گرم در کیلوگرم است. ترکیبی از مونومر وینیل کلرید که در فیلم چسبناک PVC وجود دارد، پس از آنکه به بدن انسان کمک می‌کند، سرطان‌زا است. اتحادیه اروپا و ایالات متحده، ژاپن، استفاده از این محصول را برای مواد غذایی ممنوع کرده‌اند. این فیلم چندین بار به‌روزرسانی شده است، اما عمدتاً برای تغییر برخی از این پارامترها است.» «رویدادهای فیلم چسبناک و در طول آن؛ بار دیگر استانداردهای مربوطه کشورمان را در معرض تأخیر در کار قرار داد. بنابراین، تشخیص باقیمانده‌های حلال در مواد بسته‌بندی مواد غذایی برای توسعه یک شاخص کمی ضروری است.»